DLVZ/

Binnenkort start de renovatie van het landhuis Zuideinde 108 te Meppel. Vanaf augustus 2010 zal Petit Paradis kinderopvang worden gevestigd.

‘Het wordt een heel bijzonder project. Niet beter, maar anders,’ vertelt directeur Walter Hardenberg van Speelwerk Kinderopvang. In de pedagogische visie die leidraad is op Villa Petit Paradis, zoals het nieuwe kinderdagverblijf heet, past dat kinderen zowel ’s morgens als ’s middags een uur buiten spelen. Buiten staan geen wipkippen, het is de natuur die uitdaging is voor de spelvormen van de kinderen. ‘Ouders die niet willen dat hun kind met een schaafwondje op de knie of een vlek in de kleding thuiskomt, kunnen beter niet voor Villa Petit Paradis kiezen. Wij zien de natuur als derde opvoeder. De ouders zijn uiteraard de eerste opvoeder, onze pedagogisch medewerker de tweede en de natuur de derde.’ (Meppeler Courant d.d. 15 maart 2010)

Het Landhuis is gebouwd in 1867, en is een gemeentelijk monument. In het interieur zijn nog vele oorspronkelijke monumentale elementen aanwezig. Zoals de gipsplafonds met geprofileerde lijsten en ornamenten en een stenen schouw.

Het ontwerp van DLVZ voor de vestiging van de kinderopvang gaat zoveel mogelijk uit van de oorspronkelijke situatie. Nieuw aan te brengen elementen zoals slaapkamertjes en sanitaire groepen worden als houten interieur-elementen aangebracht.

Het wordt een tweede huis als thuis: je gaat naar binnen bij de achterdeur, kunt spelen op de grote zolder, schilderen in het atelier op de zolder van het koetshuis, of broodjes bakken in de keuken met de monumentale schouw met het grote fornuis.

Na een succesvolle aanbesteding in december is in januari de bouw van de Huisartsenpost in Ruinen gestart.

De bouwplaats is inmiddels ingericht en er wordt gewerkt aan de bouwvoorbereiding. Omdat de betonplafonds in het zicht blijven wordt veel aandacht besteed aan de uitwerking van de installaties, zoals bijvoorbeeld de verlichting en de mechanische ventilatie.

Wanneer het gebouw wordt opgeleverd beschikt de huisartsenpost Ruinen over 4 spreekkamers, twee behandelruimtes, een operatiekamer, een laboratorium en een apotheek.

DLVZ neemt deel aan de expositie ‘Architectuur over de grens’ met het woon-werkhuis te Laag-Keppel. Dit project werd eerder in 2006 het BNA gebouw van het jaar 2006 regio Oost, en werd eerste in de architectuursmaaktest in 2007 georganiseerd door Faro. Nu is het onderdeel van deze expositie die wordt georganiseerd door BNA kring Twente i.s.m. Architectuurcentrum Twente. De expositie wordt geopend op vrijdag 15 januari.

Kijk voor meer informatie op de website van de BNA.

totaal beeld

interieur

exterieur

architectonisch landschap / landschappelijke architectuur

In dit project, een landschappelijk onderzoek naar mogelijkheden voor uitbreiding van het aantal gastenverblijven, willen we in het ontwerp geen onderscheid maken tussen de gebouwen en het landschap. In plaats van het zoeken naar contrast daarin, zoeken we naar een wederzijdse doordringing en beinvloeding van de natuur in de architectuur, en de architectuur in het landschap.

We bouwen niet ‘aan’ of ‘in’, maar met het landschap.

Gebouwen zullen in de tijd verouderen, en elk seizoen een andere gedaante aannemen. Het groen op deze bijzondere plek in het buitengebied staat ook op verschillende momenten in het seizoen in bloei.

Bij de keuze voor de toe te passen materialen spelen behalve verouderingsaspecten, ook duurzaamheids-overwegingen, esthetische en zintuiglijke ervaringen een rol. Geur, geluid, lichtreflectie, textuur en transparantie zijn daarbij belangrijk.Het begrip van herkomst van materialen is voor ons van groot belang. Dergelijke ‘humane’ materialen maken dat de mens zich thuis kan voelen in een ruimte, een ruimte die is afgestemd op de menselijke maat. Een ruimte die in haar materialisering de zintuigen aanspreekt, en de fysieke beleving van de ruimte mogelijk maakt.

Er is een centrale hof van samenkomst in de woningen. Daarom heen vinden verschillende functies een plek; slapen, baden, zitten, buiten zijn. De basis is de doorlopende veranda die de woningen bindt. De centrale hof van de woningen met de keuken maakt daar onlosmakelijk deel van uit. De verdieping van de woning met een flexibele indeling, biedt op verschillende manieren mogelijkheden voor het ‘in jezelf’ terugtrekken. Bijvoorbeeld dankzij een sauna met buitendouche, of een ligbad met uitzicht op de boomkruinen.

In deze minor willen we proberen studenten interieurarchitectuur bewust te laten worden van de instrumenten waarover ze als ontwerper beschikken om ruimtes te maken waarin het prettig is om te zijn. Muziek is daarbij het uitgangspunt en inspiratiebron.

Hoewel de verschillen tussen muziek en architectuur groot zijn, zijn er twee opmerkelijke overeenkomsten:

De eerste overeenkomst is dat beider vormentaal formeel, abstract, een kwestie van structurele figuraties is die onderling naar elkaar verwijzen en zodoende intern een systeem vormen, dat zoveel samenhang vertoont dat patroonherkenning mogelijk wordt. Zowel in de muziek als in de architectuur is het mogelijk om aan te voelen wat wel en wat niet op elkaar is afgestemd, zonder dat het patroon verwijst naar iets buiten het patroon zelf. De ene toon en het ene akkoord verwijzen naar de andere tonen en akkoorden, niet naar de instrumenten die de tonen en akkoorden voortbrengen. Op vergelijkbare wijze verwijst de ene trapgevel naar de andere gevels, niet naar de wolken die daarboven drijven.

De tweede overeenkomst is van geheel andere aard: zowel muziek als architectuur weten ons gevoel te beïnvloeden waardoor wij aangedaan zijn door de blootstelling eraan. Muziek en architectuur zijn zelf niet emotioneel, maar zij werken in op onze emoties. De vormentaal kan de aangesproken emoties versterken. Een muziekstuk in mineur is zelf niet triest, maar het zal menig treurende nog somberder stemmen. Een stadspoort is zelf niet trots, maar zij werkt in op potentiele gevoelens van trots en zelfvertrouwen in de gepriviligeerde en machtige stedeling. In beide voorbeelden versterkt de ‘vormentaal’ de ‘aangesproken’ emoties.

Lourens Minnema _ Het verhaal van de Architect/DAAD-Cahier#3

Interieurarchitecten ontwerpen ruimtes die de achtergrond vormen voor het dagelijkse bestaan van anderen. Dat betekent dat ze daarmee ook verantwoordelijk zijn voor de gevoelens en emoties die de ontworpen ruimte oproept wanneer de ander de ruimte betreedt en gebruikt. Het meest aansprekende voorbeeld hiervan is natuurlijk het kleurgebruik: onderzoek heeft aangetoond dat de kleur rood als dynamisch maar ook agressief kan worden ervaren, groene muren zouden rustgevend zijn. Interessanter is het onderzoek naar de manier waarop de vormentaal in architectuur indruk maakt op onze gemoedstoestand. Muziek kan meeslepend zijn, melancolisch stemmen, saamhorigheid opreoepen en blij maken. Ook architectonische ruimtes kunnen dit soort stemmingen teweeg brengen. Vanwege de eerder genoemde overeenkomsten tussen architectuur en muziek, is het interessant te onderzoeken op welke manier de tonale structuren van muzikale composities worden opgebouwd. En op welke wijze deze corresponderen met de ‘vormen’ van ons gevoel, hoger en lager, groei en afzwakking, opwinding en kalmte. De volgende stap is dan de relatie te leggen met ruimtelijke patronen in architectuur. Muzikale ‘stuwing’ en ‘stroming’ bijvoorbeeld zijn vergelijkbaar met ruimtelijke structuren als ’stagnerend’ en ‘vloeiend’. Over welke instrumenten beschikken wij als interieurarchitecten om ‘humane’ ruimtes te componeren? En hoe ziet die ruimte er dan uit?

zie ook de youtube film over het philipspaviljoen: xenakis

Visit also our weblog.

Na de plaatsing van het artikel over het ‘pand van de slager’ in Meppel op architectenwerk is ook een beschrijving van het project verschenen op architectenweb.

De Leeuw Van Zanten/ Architecten heeft in de NL-architectengids 2008-2009 drie sterren (werk van constant hoog niveau) ontvangen.