Het Landhuis aan het Zuideinde te Meppel is gebouwd in 1867, en is een gemeentelijk monument. In het interieur waren nog vele oorspronkelijke monumentale elementen aanwezig. Zoals de gipsplafonds met geprofileerde lijsten en ornamenten en een stenen schouw.
DLVZ heeft bij de renovatie en herbestemming van dit landhuis tot kinderdagverblijf en buitenschoolse opvang de oorspronkelijke situatie en structuur gehandhaafd. Nieuw aan te brengen elementen zoals slaapkamertjes, aankleedtafels en sanitaire groepen zijn als houten interieur-elementen aangebracht. Als het ware een nieuwe laag die wordt toegevoegd aan de rijke historie van de locatie.
De identiteit van Petit Paradis als kinderdagverblijf is bijzonder, het is een tweede huis als thuis: je gaat naar binnen bij de achterdeur, kunt spelen op de grote zolder, schilderen in het atelier op de zolder van het koetshuis of broodjes bakken in de keuken met de monumentale schouw en het grote fornuis.
De kinderen spelen, eten en slapen in de voormalige woonruimtes met kroonluchters en marmeren schouw. Of in de ruimte waar vroeger de koetsen en de paarden stonden. De buitenschoolse opvang beschikt op de verdieping over ruimtes die voor verschillende leeftijdscategorien geschiukt zijn. Een bibliotheek te lezen, kletsen en spelletjes te doen. Een zolder om te rennen, voetballen en schommelen, en een atelier om te tekenen en knutselen.
De buitenruimte is ingericht voor natuurlijk spelen. Ook als het regent gaan de kinderen naar buiten. Gekleed in speciale regenpakken kunnen ze heerlijk knoeien met water en (leem-)zand bij de kleine waterplas.
‘Het wordt een heel bijzonder project. Niet beter, maar anders,’ vertelt directeur Walter Hardenberg van Speelwerk Kinderopvang. In de pedagogische visie die leidraad is op Villa Petit Paradis, zoals het nieuwe kinderdagverblijf heet, past dat kinderen zowel ‘s morgens als ‘s middags een uur buiten spelen. Buiten staan geen wipkippen, het is de natuur die uitdaging is voor de spelvormen van de kinderen. ‘Ouders die niet willen dat hun kind met een schaafwondje op de knie of een vlek in de kleding thuiskomt, kunnen beter niet voor Villa Petit Paradis kiezen. Wij zien de natuur als derde opvoeder. De ouders zijn uiteraard de eerste opvoeder, onze pedagogisch medewerker de tweede en de natuur de derde.’ (Meppeler Courant d.d. 15 maart 2010)